.::خان بابا(شعبه ی شماره 2)::.

[SaMa]

اينجا رو دير پيدا كردم اما فقط اومدم يه چيزي بگم برم البته برمي گردم

چند تا پيام خصوصي وعمومي داشتم كه شروين نيست ؟ چرا رفته ؟ مگه چي شده ؟
باور كنيد من كه نمي دونم فقط به من گفته يك مشكلي دارم نمي تونم بيام سايت و لاگين بشم
گفت تو به جاي من حتما برو و پيش بيني ها رو بذار .
البته گفت وظيفه مه

هرچي بهش گفتم چرا نمي ياي ؟ من كه به خاطر تو اومدم
گفت من هميشه توآبي دلان هستم اما فقط مهمان منم كه نمي فهمم مهمان وميزبان مگه داريم؟
بعد گفت اگه كسي ازت پرسيداينو بگو:

بارو بنديلمو بستم مي رم از شهر سياتون /آدمك هاي خيالي بي خيال غصه هاتون / منو پاي پياده مي رم از اين ور دنيا / مي رو اونجا كه شباش بد نگن پشت كلاغا /

تازه گفت به مجتبي شواليه تاريكي حامد آرزو بهنام ميثا اميد كامران و شيرين و سينا سلام برسون
به خدامن اينا رو نمي شناسم فقط ماموريت رو انجام دادم .
دوست دارم با همه تون آشنا بشم .
تازه شري مي گفت اينجا بهترين جاي دنيااست منم كه هرچي بگه مي گم راست مي گه

[Symon-T]

فکر می کردم به سادگی تایپ چند جمله باشه ، به خصوص که چند ماهه که دارم در مورد این پست فکر می کنم، ولی حالا که وقتش رسیده نه تنها هیچ کلمه ای به ذهنم نمی رسه که هیچ تمایلی هم ندارم!
اونم دقیقا تو روزایی که درجه ی نوستالژی دوستی ام حسابی رفته بالا و ذهنم پر هست از خاطره ها و افکار و نوشته های کهنه و نو.شاید هم به این خاطره که فکر می کنم با شرح ندادن بعضی چیزا بیشتر پاس داشته می شن.
فقط 15 سالم بود که آبیدلان زده شد. روزای نوجوانی و دغدغه های مخصوص همون سن. و حالا 17 سالمه و همه چی زمین تا آسمون فرق کرده.

قول داده بودم بعد تولدم این همه نت رو کم کنم، قول داده بودم آبیدلان رو ببوسم و بذارم کنار! می خوام خوش قولی کنم هم...

خرابی مسنجرم شده یه توفیق اجباری، ولی نمی دونم چرا یه حس دلتنگی بدی بهم دست داده.چطور می شه به همین سادگی از چهاردیواری ای دل کند که سه سال از نووجونی من اونجا سپری شد و جای خالی تمام نداشته های ساده ولی ضروری بود. چطور می شه از این همه دوستای مجازی چشم پوشید که شاید بعضی هاشون خیلی خیلی بیشتر از دوستای دنیای واقعی ، دوستی کردن... چطور می شه فراموشش کرد وقتی که هر جایی که نگاه می کنم،یه نشان ازشون یافت می شه!

وقتی کامپیوترم پره از آهنگایی که بچه های اینجا بهم دادن و شبای زیادی رو با همون اهنگا صبح کردم.
وقتی پابه پای بچه های اینجا بود که تولد گرفتم و گاهی به تشویقاشون بود که درس خوندم... و زمان تنهایی ها پایه ی بحثایی شدن که دوست داشتم، وقتی که زمانی که بیش از هر موقع دیگه نیاز داشتم به شناختن خودم زوایای پنهان خودم رو تو همون پستایی که می دادم پیدا کردم و تجاربی به دست آوردم که بدون نت تا آخر عمر هم ممکن نبود... وقتی که حتی با ناراحتی های دوستان مجازی ناخودآگاه احساس ناراحتی کردم و برای شادی هاشون آرزو کردم!

اما مشکل هم دقیقاً همین جاست. این همه تحت الشعاع چیزی قرار گرفتن که در زندگی مون تعریف نشده است. و هیچ وقت بهانه ی خوبی برای توجیه ناکامی ها و بی توجهی ها به اون چه که باید، نیست.

قرار شده دیگه نه بیام سراغ این هجمه ی اطلاعاتی نت و نه سراغ آهنگای دانلود شده ای که از حسرتای زیادی که دل بوده و هست حرف می زنن و یا از اشک های بی گناه می گن و سیر شدنی که مصادف شد با باز شدن چشامون. چند صباحی حداقل به بهانه ی کنکور هم شده تنها دغدغه ام بشه درس...

اگه بخوام زندگی تقریباً دو ساله مون تو آبیدلان رو دسته بندی کنم باید یه دوره ی عادی، یه دوره ی اوج و نقطه ی عطف و یه دوره ی غیرآرمانی براش در نظر بگیرم. دوره ی عادی همون زمانی بود که هنوز حتی بنر نصب نشده بود...:

(فکر کنم این رنگ نوشته هام اون موقع با قالب ابتدایی ست بود! و اونجا این dark blue ه شد رنگ نوشته هام...)
همون زمانی که شکلک ها هنوز کامل نبودن، زمانی که تاپیک ها تک تک زده شدن. زمانی که هنوز این پرسپولیس و استقلالی در کنار هم جا نیفتاده بود و من که گاهی اوقت به این نتیجه می رسم که آخرش که از محالاته!

دوره ی اوج سال 87 بود، بحث های سنگین خیلی از تاپیک ها، مطالب تکرار نشدنی تاپیک آبیدلان که از شانس خوب مقارن شد با دو تا قهرمانی لیگ و حذفی، زمانی که تیم ملی فوتسال تو جام جهانی تیم بودن رو برامون معنا کرد، زمانی که شاید خیلی های دیگه هم آبیدلان براشون چیزی فراتر از یک انجمن ساده بود و حداقل سعی می کردن اونا هم برای انجمن چیزی فراتر از یه کاربر ساده باشن.
شب تولد انجمن، شب یلدا، هک شدن سرور، تاپیک های مرتبط یا تاپیک ها برای برگردوندن کاربرای خداحافظی کرده (چه ترکیبی در اومد)که دیگه خدایی آخرش بودن. حمله ی متوالی کاربرها ی مخرب! تو تابستون پارسال که یه بارم کار فی-لتر کشید هر چند چندان مربوط نبود بهش، کنفرانس های چند نفره تا نیمه شب و گاهی تا صبح و ... و حتی اون جو ناراحت کننده در آستانه ی از دست دادن قهرمانی لیگ.

می گن سالی که نکوست از بهارش پیداست. دقت کردم ضرب المثل ها تا چه حد همیشه درست در می آن.از همون شب عید هم خوب شروع نشد... شاید تمام این خاطرات خوب بود که موجب شد دوران رکود آبیدلان بی نهایت عذاب آور به نظر برسه. اما خوشحالم که داره می گذره و امیدوارم بعداً طعم این خوشحالی رو بچشم که نبودم تا شاهد اوجگیری دوباره اش باشم. حتی اگه باید آرمانی تر از این ها فکر کرد.
می دونم که آبیدلان بدون یه کاربر هم به سیر طبیعی خودش ادامه می ده، اما فقط یه گزاره ی یه طرفه اس که زمان می بره تا معکوسش هم صادق بشه.
اهمیت انجمن واسه هر کسی متفاوته... یکی فقط به قصد شادی می اد و یکی مثل من برای حتی تک تک شکلک هایی که می ذاره هم ارزش قائله.
ولی هر چیزی تاوانی داره و من هم باید تاوان کنکورم و اون چیزی که می خوام رو پرداخت کنم. به خصوص که عین بختک افتاده روی زندگیمون حالا خوشحالم کنکور شده یه بهانه برای ضرورتی که باید خیلی زودتر از اینا انجامش می دادم.
از خیلی وقت پیش برای چند تا چت های یاهو مسنجری برنامه داشتم برای آخرین بار. ولی نشد دیگه...شاید گاهی دلتنگ اینجا شدم، اما حداقل الان می دونم چه جوری باید باهاش کنار بیام.

در نهایت هم سروده ی جدیدم رو که البته به نام هوشنگ ابتهاج ثبت شده به محضر شریف آبیدلان تقدیم می کنم و اقرار می کنم که مدیر خوبی نبودم و یه ساله تقریباًکه کاملاً غیرفعالم و به همین خاطره که دایره ی دوستان مجازیم هی در حال کاهشه و این خیلی ناراحت کننده است
ای کاش کسی بود که ناچار بودن منو درک می کرد... ولی توقع نا به جاییه.

از هم گریخیتم.
و آن نازنین پیاله دلخواه را، دریغ
بر خاک ریختیم!

جان من و تو تشنه ی پیوند مهر بود،
دردا که جان تشنه ی خود را گداختیم!
بس دردناک بود جدایی میان ما،
از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم.

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت،
اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت.
و آن عشق نازنین که میان من و تو بود،
دردا که چون جوانی ما پایمال گشت!

با آن همه نیاز که من داشتم به تو،
پرهیز عاشقانه ی من ناگزیر بود!
من بارها به سوی تو بازآمدم، ولی
هر بار دیر بود!

اینک من و توایم دو تنهای بی نصیب،
هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش.
سرگشته در کشاکش طوفان روزگار،
گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش!

راستی کلیشه ها رو هم بگم،اگه جواب پی ام کسی رو ندادم تو یاهو مشکل از مسنجرم بوده، اگه کسی ازم ناراحته ببخشه چون قصدی نداشتم، و کسایی که شماره منو دارن و جوابشونو ندادم شاکی نشن چون معمولاً silent, offline و ... هست. دعا و آرزوهای خوب برام یادتون نره
خداحافظ شاید تا سال بعد و شاید هم بیشتر

[Arezooo_ss]

نمیدونم باید زیر ارسالت تشکر بزنم یا نه...

یادمه یبار عطیه شاکی شد که چرا وقتی یکی میخواد از انجمن بره زیر ارسالشو تشکر میزنین...

میثا از ته دل واست دعا میکنم که موفق بشی،و منتظرم که به جمعمون برگردی...تا هروقت که بخوای منتظرت می مونیم...

[Farhad]

مشکل ما اینه که میخایم همه چیز مطلق باشه. در حالی که تو کل این جهان همه چیز نسبیه ! هیچ چیز مطلقی وجود نداره. مطلق فقط خداست ! میثا جان میشه هم درس خوند ! هم تفریح کرد ! هم موزیک گوش کرد ! هم به آبیدلان سر زد و خیلی کارهای دیگه... مهم اینه که آدم برنامه ریزی داشته باشه. مطمئن باش اگه شما بخای یه دفعه همه چیز رو از خودت بگیری نمیتونی با اون کیفیت دلخواهت هم درس بخونی ! در هر صورت برات آرزوی موفقیت می کنم.

[S@eEd]

ارسالی توسط Hamzad

فکر می کردم به سادگی تایپ چند جمله باشه ، به خصوص که چند ماهه که دارم در مورد این پست فکر می کنم، ولی حالا که وقتش رسیده نه تنها هیچ کلمه ای به ذهنم نمی رسه که هیچ تمایلی هم ندارم!
اونم دقیقا تو روزایی که درجه ی نوستالژی دوستی ام حسابی رفته بالا و ذهنم پر هست از خاطره ها و افکار و نوشته های کهنه و نو.شاید هم به این خاطره که فکر می کنم با شرح ندادن بعضی چیزا بیشتر پاس داشته می شن.
فقط 15 سالم بود که آبیدلان زده شد. روزای نوجوانی و دغدغه های مخصوص همون سن. و حالا 17 سالمه و همه چی زمین تا آسمون فرق کرده.

قول داده بودم بعد تولدم این همه نت رو کم کنم، قول داده بودم آبیدلان رو ببوسم و بذارم کنار! می خوام خوش قولی کنم هم...

خرابی مسنجرم شده یه توفیق اجباری، ولی نمی دونم چرا یه حس دلتنگی بدی بهم دست داده.چطور می شه به همین سادگی از چهاردیواری ای دل کند که سه سال از نووجونی من اونجا سپری شد و جای خالی تمام نداشته های ساده ولی ضروری بود. چطور می شه از این همه دوستای مجازی چشم پوشید که شاید بعضی هاشون خیلی خیلی بیشتر از دوستای دنیای واقعی ، دوستی کردن... چطور می شه فراموشش کرد وقتی که هر جایی که نگاه می کنم،یه نشان ازشون یافت می شه!

وقتی کامپیوترم پره از آهنگایی که بچه های اینجا بهم دادن و شبای زیادی رو با همون اهنگا صبح کردم.
وقتی پابه پای بچه های اینجا بود که تولد گرفتم و گاهی به تشویقاشون بود که درس خوندم... و زمان تنهایی ها پایه ی بحثایی شدن که دوست داشتم، وقتی که زمانی که بیش از هر موقع دیگه نیاز داشتم به شناختن خودم زوایای پنهان خودم رو تو همون پستایی که می دادم پیدا کردم و تجاربی به دست آوردم که بدون نت تا آخر عمر هم ممکن نبود... وقتی که حتی با ناراحتی های دوستان مجازی ناخودآگاه احساس ناراحتی کردم و برای شادی هاشون آرزو کردم!

اما مشکل هم دقیقاً همین جاست. این همه تحت الشعاع چیزی قرار گرفتن که در زندگی مون تعریف نشده است. و هیچ وقت بهانه ی خوبی برای توجیه ناکامی ها و بی توجهی ها به اون چه که باید، نیست.

قرار شده دیگه نه بیام سراغ این هجمه ی اطلاعاتی نت و نه سراغ آهنگای دانلود شده ای که از حسرتای زیادی که دل بوده و هست حرف می زنن و یا از اشک های بی گناه می گن و سیر شدنی که مصادف شد با باز شدن چشامون. چند صباحی حداقل به بهانه ی کنکور هم شده تنها دغدغه ام بشه درس...

اگه بخوام زندگی تقریباً دو ساله مون تو آبیدلان رو دسته بندی کنم باید یه دوره ی عادی، یه دوره ی اوج و نقطه ی عطف و یه دوره ی غیرآرمانی براش در نظر بگیرم. دوره ی عادی همون زمانی بود که هنوز حتی بنر نصب نشده بود...:

(فکر کنم این رنگ نوشته هام اون موقع با قالب ابتدایی ست بود! و اونجا این dark blue ه شد رنگ نوشته هام...)
همون زمانی که شکلک ها هنوز کامل نبودن، زمانی که تاپیک ها تک تک زده شدن. زمانی که هنوز این پرسپولیس و استقلالی در کنار هم جا نیفتاده بود و من که گاهی اوقت به این نتیجه می رسم که آخرش که از محالاته!

دوره ی اوج سال 87 بود، بحث های سنگین خیلی از تاپیک ها، مطالب تکرار نشدنی تاپیک آبیدلان که از شانس خوب مقارن شد با دو تا قهرمانی لیگ و حذفی، زمانی که تیم ملی فوتسال تو جام جهانی تیم بودن رو برامون معنا کرد، زمانی که شاید خیلی های دیگه هم آبیدلان براشون چیزی فراتر از یک انجمن ساده بود و حداقل سعی می کردن اونا هم برای انجمن چیزی فراتر از یه کاربر ساده باشن.
شب تولد انجمن، شب یلدا، هک شدن سرور، تاپیک های مرتبط یا تاپیک ها برای برگردوندن کاربرای خداحافظی کرده (چه ترکیبی در اومد)که دیگه خدایی آخرش بودن. حمله ی متوالی کاربرها ی مخرب! تو تابستون پارسال که یه بارم کار فی-لتر کشید هر چند چندان مربوط نبود بهش، کنفرانس های چند نفره تا نیمه شب و گاهی تا صبح و ... و حتی اون جو ناراحت کننده در آستانه ی از دست دادن قهرمانی لیگ.

می گن سالی که نکوست از بهارش پیداست. دقت کردم ضرب المثل ها تا چه حد همیشه درست در می آن.از همون شب عید هم خوب شروع نشد... شاید تمام این خاطرات خوب بود که موجب شد دوران رکود آبیدلان بی نهایت عذاب آور به نظر برسه. اما خوشحالم که داره می گذره و امیدوارم بعداً طعم این خوشحالی رو بچشم که نبودم تا شاهد اوجگیری دوباره اش باشم. حتی اگه باید آرمانی تر از این ها فکر کرد.
می دونم که آبیدلان بدون یه کاربر هم به سیر طبیعی خودش ادامه می ده، اما فقط یه گزاره ی یه طرفه اس که زمان می بره تا معکوسش هم صادق بشه.
اهمیت انجمن واسه هر کسی متفاوته... یکی فقط به قصد شادی می اد و یکی مثل من برای حتی تک تک شکلک هایی که می ذاره هم ارزش قائله.
ولی هر چیزی تاوانی داره و من هم باید تاوان کنکورم و اون چیزی که می خوام رو پرداخت کنم. به خصوص که عین بختک افتاده روی زندگیمون حالا خوشحالم کنکور شده یه بهانه برای ضرورتی که باید خیلی زودتر از اینا انجامش می دادم.
از خیلی وقت پیش برای چند تا چت های یاهو مسنجری برنامه داشتم برای آخرین بار. ولی نشد دیگه...شاید گاهی دلتنگ اینجا شدم، اما حداقل الان می دونم چه جوری باید باهاش کنار بیام.

در نهایت هم سروده ی جدیدم رو که البته به نام هوشنگ ابتهاج ثبت شده به محضر شریف آبیدلان تقدیم می کنم و اقرار می کنم که مدیر خوبی نبودم و یه ساله تقریباًکه کاملاً غیرفعالم و به همین خاطره که دایره ی دوستان مجازیم هی در حال کاهشه و این خیلی ناراحت کننده است
ای کاش کسی بود که ناچار بودن منو درک می کرد... ولی توقع نا به جاییه.

از هم گریخیتم.
و آن نازنین پیاله دلخواه را، دریغ
بر خاک ریختیم!

جان من و تو تشنه ی پیوند مهر بود،
دردا که جان تشنه ی خود را گداختیم!
بس دردناک بود جدایی میان ما،
از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم.

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت،
اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت.
و آن عشق نازنین که میان من و تو بود،
دردا که چون جوانی ما پایمال گشت!

با آن همه نیاز که من داشتم به تو،
پرهیز عاشقانه ی من ناگزیر بود!
من بارها به سوی تو بازآمدم، ولی
هر بار دیر بود!

اینک من و توایم دو تنهای بی نصیب،
هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش.
سرگشته در کشاکش طوفان روزگار،
گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش!

راستی کلیشه ها رو هم بگم،اگه جواب پی ام کسی رو ندادم تو یاهو مشکل از مسنجرم بوده، اگه کسی ازم ناراحته ببخشه چون قصدی نداشتم، و کسایی که شماره منو دارن و جوابشونو ندادم شاکی نشن چون معمولاً silent, offline و ... هست. دعا و آرزوهای خوب برام یادتون نره
خداحافظ شاید تا سال بعد و شاید هم بیشتر

میثا کجا میخوای بری؟ بابا حداقل ماهی یه بار سر بزن اینجا دو تا پست بده یعنی دیگه اصلا هیچی هیچی نمیای؟ بیچاره حامد اگه بفهمه از ناراحتی سکته میکنه جدا از شوخی من تنها که نه بلکه دل همه واست تنگ میشه . امیدوارم همین سال اول کنکور در بیای و از سال بعد با قدرت برگردی خداحافظ

[Amir_aghaei]

28 سالمه....هم سن و سالای من دو تا زن!!! و چهار تا بچه دارند....تازه من سرپرست خونه هم هستم....بهنام هم می دونه كه مسئولیت سنگینی هم تو كارم دارم...ولی با این حال می تونم 20 دقیقه صبح وقت بذارم و 20 دقیقه عصر!


هر چقدر شما گرفتار باشی ....میثا جان! این كاری كه شما می كنی نشوندهنده ضعف برنامه ریزی و توان شماست ....

می تونی هم درست رو بخونی هم به كارت برسی هم چند دقیقه ای برای دوستانت وقت بذاری....


با این كارت هم به خودت ظلم می كنی هم به دوستات....

تجدید نظر كن!

[مهدی]

من هم نظر دوستان رو دارم.

همه ما گرفتاریهای خاص خودمون رو داریم اما سعی می كنیم سری به انجمن بزنیم حتی اگه كوتاه هم باشه.

هركسی شرایط خودش رو بهتر درك میكنه میثا هم دختر باهوش و با خردیه پس حتماً برای تصمیمی که گرفته دلایلی داره.

اما با همه اینها میثا خانوم میشه یه جوری برنامه ریزی کرد به کارهای جانبی هم رسید. خودتون گفتین که با دوستاتون برنامه ریزی کردین "زیاد تریپ دس خوبی برندارین!" پس منتظریم تا باز هم در انجمن زیارتتون کنیم.

و در آخر اینکه واستون آرزوی موفقیت و بهروزی دارم.

[بهنام]

مطمئناَ اگر این تصمیم غلط میثا تصمیم نهاییش باشه، آبی دلان یكی از بهترین هاش رو از دست داده!
كسی كه 3-4 ساله باهاش خاطره دارم ، از اون تاپیك كاكا تو آبیته شروع شد تا الآن... به خودش و ارسالاش عادت كردم... كسی كه اون اوایل آشنایی باهاش(وقتی 14-15 سالش بود) حتی بخاطر معلوماتش ، شعورش، روشن فكریش و دانشش شك داشتم كه سن واقعیش رو گفته باشه...

تكرار مكررات نمیكنم و فقط ارسالای بالا رو 100% تایید میكنم...

[the-joker]

من نمی دونم از چی باید بنویسم از کی بنویسم و برایه چه شخصیتی می خوام بنویسم ، چون واقعا از این پست فوق العادشون من تحت تاثیر قرار گرفتم



من برایه خودم متاسفام چون روزی دارم با عزیزی آشنا می شم که می خواد از جمع آبی دلان بره



براتون آرزوی بهترینها رو دارم و امیدوارم هر جا هستین خوب و خوش و موفق ؛ و به همه آرزوهاتون برسین میثا خانوم

[omidperspolisi]

نمیدونم چی بگم بالاخره رفتن هر كدوم از عضوهایی كه 2سال باهاشون زندگی كردیم سخته چه میثا چه شروین و همه بچه های گل

میثا بیشتر از 2ماه فكر كنم كه داشت رو این رفتنش فكر میكرد و تصمیمش رو هم گرفته با اینكه به نظر من و خیلی از بچه ها این تصمیم اشتباه چون میشه برنامه ریزی دقیق كرد و به همه كارها رسید

ولی اگه برگشتی در كار نبود امیدوارم به آن هدفی كه داری برسی و آن رشته ای كه دوست داری قبول بشی و با قدرت برگردی و به فعالیتت و آن ارسالهای قشنگت ادامه بدی